Verlies

TE VER…

tekst door Tanja Maes

Foto door Pixabay

 

Verdriet

 

Deze ochtend was ik weer erg vroeg wakker. Het was zondag en niets hield me tegen om nog wat te genieten van de warmte van mijn bed. Maar de fluitende vogeltjes lokten me. Ik stond op, zette een kopje thee en liep de tuin in. Het was nog donker, net voor het ochtendlicht zich voorzichtig zou aankondigen. Late sterren fonkelden en ook de maan liet zich nog zien. Hoog boven me vloog een vliegtuig, waarop de eerste zonnestralen al weerkaatsten. De rust, de geuren, de ontwakende wereld… ze deden me diep inademen. Het was onbegrijpelijk dat al dit moois voor haar niet voldoende geweest was. Deze nacht zou waarschijnlijk uitmaken of ze het haalde of niet.

 

Een tiental mussen kwam me kwetterend begroeten. Ook de kippen ontwaakten. Ik keek naar mijn dampende kop thee. Het was oktober maar het was heerlijk zacht zo vroeg in de ochtend. Door de bomen heen zag ik, op een honderdtal meter afstand, twee reeën grazen. Ook zij genoten van de rust. Mijn hond vleide haar hoofd op mijn schoot en keek me doordringend aan. Als ze had kunnen praten zou ze zeker gevraagd hebben: “Waar denk je aan?”

 

Ik dacht aan teveel tegelijkertijd. De tegenstelling was zo groot: ik zat hier te genieten van de kleine dingen van het leven en zij lag daar, in een ziekenhuisbed. Ik wist dat zij niet zou vechten voor haar leven. Ze wou niet meer. Ze had een wrede keuze gemaakt. Ze hadden haar gevonden, alles gedaan om haar te redden. Precies dat wat zij niet wou. Maar dat was nu eenmaal de procedure. Reanimatie, na minutenlang terug een hartslag.

 

Verwarring.

Verbijstering.

Verschrikkelijk.

Verbouwereerd.

Verliezen.

Verdwaasd.

Verdriet.

Verdorie.

 

Woorden met –ver. En dan kom je tot het besef dat er zoveel woorden zijn om emoties te omschrijven, maar dat er toch geen enkel woord krachtig genoeg is om dit gevoel uit te drukken.

 

De wereld ontwaakt. Mijn kopje thee is leeg. Het concert van de vogels is bijna oorverdovend. Tegelijkertijd overvalt de stilte me. Als een cocon rond het zeteltje waarin ik me genesteld heb. Ik doorprik de cocon even en steek een kaarsje aan. Nog een tegenstelling die me treft. Het zonlicht absorbeert het kaarslicht bijna volledig. Ik maak nog een kopje thee en ik denk aan haar.

 

Meer kan ik niet doen.

 

 

www.tanneke.blogspot.com

Te ver…

Verdriet

gedachten

Deze ochtend was ik weer erg vroeg wakker. Het was zondag en niets hield me tegen om nog wat te genieten van de warmte van mijn bed. Maar de fluitende vogeltjes lokten me. Ik stond op, zette een kopje thee en liep de tuin in. Het was nog donker, net voor het ochtendlicht zich voorzichtig zou aankondigen. Late sterren fonkelden en ook de maan liet zich nog zien. Hoog boven me vloog een vliegtuig, waarop de eerste zonnestralen al weerkaatsten. De rust, de geuren, de ontwakende wereld… ze deden me diep inademen. Het was onbegrijpelijk dat al dit moois voor haar niet voldoende geweest was. Deze nacht zou waarschijnlijk uitmaken of ze het haalde of niet.

 

Een tiental mussen kwam me kwetterend begroeten. Ook de kippen ontwaakten. Ik keek naar mijn dampende kop thee. Het was oktober maar het was heerlijk zacht zo vroeg in de ochtend. Door de bomen heen zag ik, op een honderdtal meter afstand, twee reeën grazen. Ook zij genoten van de rust. Mijn hond vleide haar hoofd op mijn schoot en keek me doordringend aan. Als ze had kunnen praten zou ze zeker gevraagd hebben: “Waar denk je aan?” 

 

Ik dacht aan teveel tegelijkertijd. De tegenstelling was zo groot: ik zat hier te genieten van de kleine dingen van het leven en zij lag daar, in een ziekenhuisbed. Ik wist dat zij niet zou vechten voor haar leven. Ze wou niet meer. Ze had een wrede keuze gemaakt. Ze hadden haar gevonden, alles gedaan om haar te redden. Precies dat wat zij niet wou. Maar dat was nu eenmaal de procedure. Reanimatie, na minutenlang terug een hartslag. 

 

Verwarring.

Verbijstering.

Verschrikkelijk.

Verbouwereerd.

Verliezen.

Verdwaasd.

Verdriet.

Verdorie. 

 

Woorden met –ver. En dan kom je tot het besef dat er zoveel woorden zijn om emoties te omschrijven, maar dat er toch geen enkel woord krachtig genoeg is om dit gevoel uit te drukken. 

 

De wereld ontwaakt. Mijn kopje thee is leeg. Het concert van de vogels is bijna oorverdovend. Tegelijkertijd overvalt de stilte me. Als een cocon rond het zeteltje waarin ik me genesteld heb. Ik doorprik de cocon even en steek een kaarsje aan. Nog een tegenstelling die me treft. Het zonlicht absorbeert het kaarslicht bijna volledig. Ik maak nog een kopje thee en ik denk aan haar.

 

Meer kan ik niet doen.

 

TEKST GESCHREVEN DOOR  Tanja Maes

www.tanneke.blogspot.com

Wel, hier ben jij dan, op mijn site. Je bent op zoek gegaan en je hebt mij gevonden. Ben ik degene die je zocht? Dat zou kunnen…..

Ik stel me even aan je voor :

DSC07253

Ik ben Katrien Packo, ik woon in Loppem in de Eikendreef nr 1 , dicht bij de Abdij van Zevenkerken aan de Torhoutsesteenweg. Zedelgem en zelfs Brugge zijn niet zo veraf.
Ik ben oorspronkelijk afgestudeerd als economiste maar vond het nodig om mijn leven een volledig andere wending te geven en mijn opgedane kennis van psychologie en psychotherapie te proberen aan te wenden om mensen op weg te helpen.
Mensen zoals jij, die op het ogenblik even ondersteboven zijn, of die een moeilijke periode hebben… waar het eventjes allemaal niet meer zo vlot, of waarvoor het allemaal eens te veel is geworden…
Het kan ook zijn dat je je helemaal niet begrepen voelt door je omgeving, of dat je vastzit in een relatie waar je nog weinig positieve kanten aan ziet…
Of lijkt het leven je heel zwaar, vraag je je af wat de zin van het leven eigenlijk is ?
Misschien voel je je moe en uitgeblust…
Of ben je rusteloos en heb je constant het gevoel dat je op zoek bent naar antwoorden ? Ben je angstig ? Heb je het gevoel dat niemand meer van je houdt en begrijp je niet wat je verkeerd doet?…

Dan ben ik inderdaad degene die je zocht……
Ik help namelijk mensen zoals jij met het terugvinden van de weg.
Want een lichtpuntje is steeds weer te vinden.
cropped-pa190022-peter-diamant1.jpg

Dit gebeurt door gesprekken die we hebben op regelmatige basis van telkens een uur tot anderhalfuur. Het tarief daarvoor is 50 euro.
Het eerste gesprek is meer een verkennend gesprek. Het belangrijkste is immers dat wij kunnen zien of het klikt.

Heb je nog vragen ?
of wens je af te spreken ?
dan kan je mailen naar katrienpacko@hotmail.com via dit contactformulier of bellen naar mijn gsmnummer 0474 57 35 88 (spreek eventueel een boodschap in)