Katrien Packo

Hallo,

Je bent op zoek gegaan en je hebt mij gevonden. Ben ik degene die je zocht?

Ik stel me even aan je voor :  Ik ben Katrien, psychotherapeut.

Ik woon in Loppem, in de Eikendreef nr 1, dicht bij de abdij van Zevenkerken. Zedelgem en zelfs Brugge zijn niet zo veraf.
Ik ben oorspronkelijk afgestudeerd als economist maar vond het later nodig om mijn leven een volledig andere wending te geven en mijn opgedane kennis van psychologie te proberen aan te wenden om via psychotherapie mensen op weg te helpen.

Mensen zoals jij,

die op het ogenblik even ondersteboven zijn, of die een moeilijke periode hebben…
waar het eventjes allemaal niet meer zo vlot, of waarvoor het allemaal te veel is geworden…

Het kan zijn dat je je helemaal niet begrepen voelt door je omgeving, of dat je vastzit in een relatie waar je nog weinig positieve kanten aan ziet…

Samen met jou kijk ik wat er aan de hand is.  Je kan alleen komen of samen met je partner.

Of lijkt het leven je heel zwaar en vraag je je af wat de zin van het leven eigenlijk is ?Misschien voel je je moe en uitgeblust…of ronduit depressief?

Of misschien lijkt het alsof je uitgeput bent, opgebrand, je kampt met een burn-out…

Depressie en burn-out zijn veel voorkomende tekenen dat het allemaal te zwaar geworden is en dat kunnen we samen aanpakken. Je hoeft je er niet verlegen over te voelen, het is je overkomen. Maar je kunt er iets aan doen.

Of ben je eerder rusteloos en heb je het gevoel dat je constant op zoek bent naar antwoorden ? Het zou kunnen dat je je angstig voelt…

Of heb je het gevoel dat niemand van je houdt en begrijp je niet wat je verkeerd doet ?

Met de juiste inzichten kom je al een heel eind. Verder reik ik jou een aantal hulpmiddelen aan.

Is er iets ernstigs gebeurd in je leven waar je moeilijk weg mee kan en lijkt het alsof niemand je kan steunen of troosten ?

Je vindt bij mij een luisterend oor.

Herken je jezelf in iets van deze gevoelens? Dan ben ik inderdaad degene die je zocht.
Ik help namelijk mensen zoals jij met het terugvinden van de weg.
Wij zoeken samen naar een lichtpuntje waardoor je weer verder kan.
Je staat er niét alléén voor…

 

 

 

VERBONDENHEID

 

monochrome photo of couple holding hands

Een van de meest gehoorde klachten bij relatietherapie is het verlies aan verbondenheid.

Wat is dat nu precies en hoe komt het dat de ene partner het anders ervaart dan de andere?

ATTACHMENT

Een van de grote onderzoekers naar verbondenheid was de Britse psychiater John Bowlby (1907-1990) die met zijn theorie over hechting, “attachment”, het gedrag van kinderen tegenover hun ouders bestudeerde .

Het zoeken naar verbondenheid van partners in een liefdesrelatie is daarmee verwant.

Een kind is één vat emotie in zijn vroege kinderjaren. Het weet niet waar het is terecht gekomen, kan nog niets en weet nog niets, en is afhankelijk van de zorg van enkele mensen rondom hem om te kunnen overleven. Kortom, een kind is bang en zijn persoonlijkheid ontplooien en zijn rationeel verstand ontwikkelen kan maar gebeuren wanneer het een basis van veiligheid ervaart.
Enkel wanneer het zich veilig voelt zal het kunnen de wereld gaan verkennen en dingen bijleren. Bij stressmomenten zal het weer de nabijheid opzoeken van zijn zorgfiguren tot het minder angstig is of getroost is.

Bowlby concludeerde dat in contact met de zorgfiguren een gedragssysteem ontstaat om zichzelf te kunnen ontwikkelen. Het bestaat uit vier onderdelen nl. 4 systemen die bij elkaar horen en elkaar afwisselen: het angstsysteem, het zorgsysteem van de zorgfiguur, het nabijheidzoekend gedragssysteem, het exploratief gedragssysteem. Samen noemen we dit het hechtingssysteem.

Normaal kan iemand zich verder en zelfstandiger van zijn hechtingsfiguur verwijderen, met de wetenschap dat hij steeds terug naar veiligheid kan “vluchten”. De interactie met een zorgfiguur is de basis van het verminderen van angst of verdriet en het weer zakken van de stress. Dit is eigenlijk hetzelfde tussen twee volwassen partners.

Als kind krijgen we daardoor vertrouwen dat stressmoment en problemen kunnen opgelost worden, en dus dat we later zelf in staat zullen zijn met stress en verdriet om te gaan en dat alles in orde komt.

Zo worden we een voldoende zelfzeker, goed functionerend individu. We hebben de mogelijkheid onszelf maximaal te kunnen ontwikkelen in de wetenschap dat we de capaciteiten hebben om moeilijkheden in het leven het hoofd te kunnen bieden, trauma’s op een juiste manier te kunnen verwerken, te groeien, en dus steeds beter te functioneren. Eveneens is iemand met voldoende zelfvertrouwen in staat de gepaste steun te vragen van anderen.

Een goed voorbeeld hoe de stress zakt door goede respons vinden we in de tests die uitgevoerd werden door dr. Edward Tronick

Zie :  the still face experiment. Dr. Edward Tronick  

Het kind wordt angstig wanneer zijn moeder niet meer reageert op de gewenste manier.

HECHTINGSPATRONEN

Kan de zorgfiguur van een kind herhaaldelijk niet op de gepaste, dus angstreducerende manier reageren (door eigenschappen of door omstandigheden) dan zal het kind uiteindelijk zijn gedrag aanpassen naargelang de conclusies die het uiteindelijk maakt, bijvoorbeeld : “het heeft geen zin contact te zoeken met een ander , je moet het zelf oplossen”. Of bijvoorbeeld , wanneer de signalen niet consequent zijn en verwarring brengen: “je kunt niet betrouwen op anderen”, enz .

Zo zal men een verschillend type van relationeel functioneren ontwikkelen, i.e. een ander hechtingstype hebben.

In welke mate iemand beroep doet op de andere in stressmomenten is bepaald door het hechtingssysteem dat hij ontwikkelde.

Ook alle vriendschappen en sociale contacten zijn een zoeken naar het evenwicht van nabijheid of afstand naargelang de boodschap : “het is hier veilig om mezelf te zijn”. Of :
“ik ben waardevol”. Signalen van waardering ter bevestiging dat we er mogen zijn als individu vanuit de omgeving hebben wij constant nodig.

Is ons hechtingsysteem eerder “onveilig gehecht”, dan kan de nood aan bevestiging buitensporig zijn . Of anderzijds kan iemand zich meer afsluiten. Deze verschillende reacties wortelen in het verschillende patroon dat men zich eigen maakte sinds zijn kindertijd.

Typisch aan een liefdesrelatie is dat men bij de partner steun en begrip zoekt bij stressmomenten, verdriet en lastigheden. Men zoekt dus verbondenheid, namelijk een vorm van contact met de partner voor het voelen van geborgenheid. Dit is de basis van veiligheid die men moet voelen om zichzelf te kunnen zijn, zich geapprecieerd te voelen, bevestiging te krijgen van onze persoonlijkheid, erkenning te krijgen voor lastigheden waar we mee worstelen. 

De mate waarin we beroep doen op onze partner en de manier van reageren erop is afhankelijk van persoon tot persoon volgens het hechtingspatroon.

Zo kan de ene bijvoorbeeld steeds maar aansluiting zoeken in een gesprek waar de partner blijk geeft van aandacht en begrip, terwijl een ander net de boodschap wil ontvangen “doe maar, jij zult het wel zelf oplossen” door er net niét over te praten.

Deze verschillende reacties liggen vaak aan de basis van onbegrip in de relatie.

De oorzaak van deze verschillen komen voort uit het hechtingspatroon.

Naargelang de verschillende reacties heeft men 4 hechtingspatronen vastgesteld.

Deze hechtingstypes werden veelvuldig getest door o.a. Mary Ainsworth, een pupil van Bowlby. (Zie :   strange situations experiment )

1- Het goed lukken van het hechtingsproces als baby zorgt voor een “veilig hechtingspatroon”: de persoon functioneert goed als mens, heeft voldoende sociale vaardigheden en kan adequaat omgaan met moeilijkheden.
Studies in de VS wijzen uit dat ongeveer 50% van de mensen beschikken over veilige hechting.

De als “onveilige hechting” omschreven patronen zijn:

2-  angstig-vermijdend hechtingspatroon :

deze mensen zijn vermijdend, zijn gespannen en bang dat een relatie niet goed afloopt, stellen zich terughoudend op wat intimiteit betreft omdat ze bang zijn afgewezen te worden, ze denken van zichzelf dat ze niet goed genoeg zijn.

Ze hebben sterke gereserveerdheid en afstandelijkheid, minimaliseren positieve effecten van vroegere ervaringen of hebben er een slecht geheugen voor.

Ze neigen tot het idealiseren van de ouders.

Ze houden gevoelens op afstand en zien hun emotionele onafhankelijkheid als een kwaliteit.

Als kind zoeken ze geen steun en troost bij de zorgfiguur, bij angst voor gevaar gaan zij zich ergens achter verstoppen i.p.v. naar hun zorgfiguur te lopen.

Ze doen alsof ze bij scheiding geen pijn of geen angst kunnen voelen (dissociatie). De relatie met de hechtingsfiguur wordt minder en minder belangrijk.

3- Angstig-ambivalent hechtingspatroon , ook angstig-obsessief genoemd :

deze mensen willen zich heel erg binden, zijn eveneens gespannen en bang dat een relatie niet goed afloopt maar reageren op die angst met veel nabijheid zoekend gedrag   waardoor ze ahw willen samensmelten met de partner. Maken zich erg veel zorgen of de partner wel van hen houdt. Hebben in intieme relaties neiging de partner te verstikken met die versmeltende relatie.

Overwaarderen hun vroegere hechtingservaringen, komen moeilijk los van ouders waarop ze nog steeds boos zijn of die ze nog steeds willen behagen. Ze zijn hyperalert voor tekenen van steun, acceptatie, goedkeuring, afwijzing.

Soms komt bodemloosheid voor : de waardering die ze ontvangen is nooit genoeg.

Als kind reageren ze sterk op scheiding, ze zoeken wel contact met hechtingsfiguur maar zijn boos of moeilijk te troosten.

4- Gedesoriënteerd hechtingspatroon, ook gedesorganiseerd of afwijzend-vermijdend genoemd :

Deze mensen hebben hoog vermijdend gedrag, maken zich geen zorgen, zijn niet bang, willen hun onafhankelijkheid bewaren, stellen zich terughoudend op wat intimiteit betreft.

Zij hebben ongeloof in de realiteit van vroegere gebeurtenissen, kunnen tijdelijke bewustzijnsveranderingen hebben, en dissociatieve kenmerken . In extremis komt vaak borderlineproblematiek voor.

Zij raken in verwarring bij verlies en scheiding, kunnen geen afscheid nemen, hebben moeite met dingen wegdoen.

Als kind zijn ze niet in staat om op scheiding of dreiging adequaat te reageren.

Ze hebben chaotisch gedrag, kunnen niet met stress omgaan.

LIEFDESRELATIE

Deze 4 beschreven hechtingsvormen zijn uiteraard een uitgesproken typering. De meeste mensen leunen een beetje aan bij het ene of het andere type en vaak heeft men een zachtere variant. We kunnen echter wel enkele specifieke tekenen herkennen, zowel bij onszelf als bij een ander.

In een liefdesrelatie zullen wij proberen onze hechting beter te maken en negatieve ervaringen van vroeger uit te wissen. Echter stuiten reacties meestal op onbegrip omdat de hechtingspatronen verschillend zijn, zodat we soms toch nog lijken te ervaren wat we net niet wilden.

We zouden kunnen stellen dat vermijdend hechtingsgedrag erop wijst dat men geen vertrouwen heeft in een ander en enkel op zichzelf vertrouwt. Opmerking hierbij is dat men meestal zichzelf nog niet kent, maar men trekt zich liever terug “in zijn schelp” dan beroep te doen op anderen. Ook de “plantrekkers” horen hier enigszins bij.

Vermijdende mensen krijgen soms het gevoel gevangen te zitten en te veel gepusht te worden in een richting die ze niet willen.

Sterk afhankelijk gedrag kunnen wij zien als enkel vertrouwen op de andere en niet op zichzelf, dus geen zelfvertrouwen hebben. Mensen met weinig zelfvertrouwen hebben te weinig bevestiging gehad, dus zullen zij steeds vragen om bewijzen dat zij de moeite zijn. Zij vragen veel aandacht van anderen om bevestiging van zichzelf en hun manier van zijn en handelen.

Vaak zijn partners verschillend in hechtingspatroon. En wanneer partners eerder aan elkaar tegengesteld zijn van type, komen die verschillende manieren van omgaan met hechting meer tot uiting wanneer stresserende omstandigheden zich voordoen.

Niet adequaat kunen inspelen op de vraag om verbondenheid om de stress te doen dalen leidt dan enkel naar nog meer stress. 

Vandaar dat bij relatieproblemen het vermijdend gedrag van de ene onbewust het aansluitingzoekende gedrag van de andere aanwakkert.

Vaak mondt het klagen van de partner die verbinding zoekt uit in een nog sterkere terugtrek-reactie van de andere, waardoor de eerste net de indruk krijgt dat er inderdaad geen verbondenheid meer is en het uiteindelijk ook opgeeft. 

Begrip hebben voor elkaars hechtingssysteem kan helpen in het vermijden van verkeerde conclusies en kan bijgesteld worden door betere communicatie.

BERICHTEN

2583772937_b209546326

Hallo , welkom op mijn blog

De wereld van de psychotherapie verschilt niet van ons werkelijke leven. Het is alleen een andere kijk op wat er zich in het leven aandient. We zijn het immers al een hele tijd gewoon om te focussen op “denken” .  Meestal denken we echter in hetzelfde patroon , waardoor we tot telkens dezelfde conclusies komen. Deze zijn zelfs gekleurd door hoe ons verleden is geweest.

Ik wil hier op deze blog wat losse sprokkels verzamelen die een ander kijk kunnen zijn op wat we gewoon zijn. Inzicht is immers belangrijk. Het is een eerste stap tot werkelijk nog beter functioneren en groeien als persoon.

Deze berichten zullen gaan over psychotherapie, rouwen en verwerkingsprocessen in het algemeen, en relaties en wat er allemaal bij komt kijken.

Ook opleidingen die ik via de AIHP doorgestuurd krijg zul je hier vinden.

Klik op deze onderverdeling :

THERAPIE

THERAPIE

ROUWEN

ROUWEN

RELATIE

RELATIE

OPLEIDINGEN

OPLEIDINGEN

 

Wel, hier ben jij dan, op mijn site. Je bent op zoek gegaan en je hebt mij gevonden. Ben ik degene die je zocht? Dat zou kunnen…..

Ik stel me even aan je voor :

DSC07253

Ik ben Katrien Packo, ik woon in Loppem in de Eikendreef nr 1 , dicht bij de Abdij van Zevenkerken aan de Torhoutsesteenweg. Zedelgem en zelfs Brugge zijn niet zo veraf.
Ik ben oorspronkelijk afgestudeerd als economiste maar vond het nodig om mijn leven een volledig andere wending te geven en mijn opgedane kennis van psychologie en psychotherapie te proberen aan te wenden om mensen op weg te helpen.
Mensen zoals jij, die op het ogenblik even ondersteboven zijn, of die een moeilijke periode hebben… waar het eventjes allemaal niet meer zo vlot, of waarvoor het allemaal eens te veel is geworden…
Het kan ook zijn dat je je helemaal niet begrepen voelt door je omgeving, of dat je vastzit in een relatie waar je nog weinig positieve kanten aan ziet…
Of lijkt het leven je heel zwaar, vraag je je af wat de zin van het leven eigenlijk is ?
Misschien voel je je moe en uitgeblust…
Of ben je rusteloos en heb je constant het gevoel dat je op zoek bent naar antwoorden ? Ben je angstig ? Heb je het gevoel dat niemand meer van je houdt en begrijp je niet wat je verkeerd doet?…

Dan ben ik inderdaad degene die je zocht……
Ik help namelijk mensen zoals jij met het terugvinden van de weg.
Want een lichtpuntje is steeds weer te vinden.
cropped-pa190022-peter-diamant1.jpg

Dit gebeurt door gesprekken die we hebben op regelmatige basis van telkens een uur tot anderhalfuur. Het tarief daarvoor is 50 euro.
Het eerste gesprek is meer een verkennend gesprek. Het belangrijkste is immers dat wij kunnen zien of het klikt.

Heb je nog vragen ?
of wens je af te spreken ?
dan kan je mailen naar katrienpacko@hotmail.com via dit contactformulier of bellen naar mijn gsmnummer 0474 57 35 88 (spreek eventueel een boodschap in)