14 Slotbeschouwing

Liefde is de zin van ons leven.

Immers, ons hele “mens”-zijn is gebaseerd op het gevoel van veilig zijn bij anderen.
Veiligheid is een van onze basisbehoeften tot overleven. Het is zowel één van de fysiologische noden, net zoals voedsel, drinken, warmte, als een psychische behoefte omdat we slechts in veiligheid onszelf tot een individu kunnen ontwikkelen.
Het vinden van je ware zelf is enkel mogelijk door het kunnen vertrouwen op hechtingsfiguren die je onvoorwaardelijk aanvaarden om wie je bent en die je voldoende positieve voorwaardelijke appreciatie geven voor wat je doet. Dit is onvoorwaardelijke liefde krijgen.

Onze maatschappij maakt het niet gemakkelijk om tot veilige hechting te komen. Er is nogal wat mis gelopen in de loop der geschiedenis, zodat verkeerde hechtingspatronen hebben geleid tot een opeenvolging van foute hechtingen. Daardoor mislukken nogal wat relaties. Bleven de mensen vroeger samen omdat scheiden not done was of de financiële mogelijkheden het niet toelieten terwijl er tegenwoordig massaal gescheiden wordt, dan is dit nog altijd geen garantie voor geluk.

Is de hechting met de zorgfiguren mislukt dan krijgen we nog kansen in het leven met de hulp van anderen. Met therapie, het zich omringen met de juiste, positief ingestelde, mensen, geloven in jezelf en de kracht van liefde, kan heel veel gerepareerd worden.
Het essentiële is willen werken aan jezelf en terzelfder tijd mild zijn voor jezelf , door je minder goede kanten te accepteren. Zo kan je steeds beter beginnen functioneren en groeien naar genitaal omgaan.

Niet de tijd heelt alle wonden, maar liefde.

Liefde is een ander waarderen voor wie hij is . Het moet onvoorwaardelijk zijn, dan krijg je ook liefde en waardering terug, namelijk een reactie van warmte en genegenheid vanwege de andere.
Liefde mag niet voorwaardelijk zijn. Ze mag niet leiden tot verwachtingen. Je hebt ooit de verkeerde boodschap gekregen dat je niet o.k. bent, daardoor ben je bang en “houdt van iemand” die je moet bewijzen dat je wel o.k. bent. Een ander kan onmogelijk aan die verwachting voldoen. Dit leidt tot frustraties waardoor je pijn ervaart. In feite doe je jezelf pijn. Een ander kan je geen gevoel geven, je geeft dat gevoel aan jezelf.

Zelf leren onvoorwaardelijke liefde geven met aanvaarding van de ander zoals hij is, neemt angst weg. Zonder angst leer je jezelf graag zien en blij zijn met jezelf.
Dat is de essentie.
Het is de moeite waard om je ware zelf te zijn en van jezelf te houden.
Liefde is de sleutel tot geluk.

______________________________

 15 bibliografie

10 Geluk, verliefdheid, liefde en passie

Als hechting met de hechtingsfiguur veiligheid betekent en het wegnemen van angst, dan zouden we kunnen stellen dat het aangetrokken voelen en het veilig voelen bij iemand die men vertrouwt het gevoel “liefde” is.

Het onthechten, het loslaten van die figuur, het ontwikkelen van een eigen zelf en dus het leren op zichzelf vertrouwen, leidt tot een tevreden gevoel met zichzelf, een vorm van eigenliefde die maakt dat we ons blij voelen. Dit zouden we kunnen noemen “geluk”.
Liefde heeft dus te maken met vertrouwen in een ander, geluk heeft te maken met zelfvertrouwen.

Geluk kan dus niet ontstaan zonder liefde.

Wat is dan” verliefdheid”? Dit is een soort opwekken van symbiose, een eerste hechtingsfase gelijkend op de psychotische fase van de pasgeboren baby, met weinig realiteitsbesef. Men moet immers een blindelings vertrouwen hebben in de persoon tot wie men zich richt.

Verliefdheid is dus blind.

Herinneren we hier wat beschreven werd door prof. Kuiper als “regressie ten dienste van het Ik, die noodzakelijk is voor de ontplooiing” als “een toestand van gelukzaligheid die gelijkt op de symbiose met de moeder”. Dit gevoel van samensmelten en die basisgelukzaligheid maken dat men het aandurft te proberen op die ander te vertrouwen.
Wanneer elke partner in de liefdesrelatie meer zichzelf begint te worden, een fase van” onthechting”, zich meer losmaken van, dan gaat de verliefdheid over, en dan moet blijken of men de partner genoeg vertrouwt, of er samenleven mogelijk is, of er stabiele liefde is.

Mensen stralen bepaalde dingen uit, ons onbewuste vangt signalen op van hoe die persoon is, en kan normaliter daarop gebaseerd vermoeden dat de kans groot is dat de verliefdheid over zal gaan in liefde. We zijn als mens (nog )niet volmaakt maar wanneer we voldoende goed functioneren, dan zal die partnerkeuze vrij goed verlopen.

Is het eigen hechtingsproces echter verkeerd gegaan, dan is de kans groot dat men via het revancheprincipe onbewust aangetrokken is , verliefd wordt op de verkeerde partner, degene die eigenlijk niet past maar waarvan men onbewust verwacht dat de die opgelopen frustraties zal oplossen.
Hoe groter de frustratie en dus hoe groter het revanchestreven, hoe meer moet overwonnen worden. Men krijgt dan eigenlijk te maken met frustratiepropulsie : d.w.z. hoe groter de frustratie, hoe groter de ” passie” die wordt opgewekt. Passionele verbintenissen zijn altijd gebaseerd op pijn en tekenen daarin ook hun eigen doodsvonnis.

Graag zien mag geen pijn doen.

Partners lijden er uiteindelijk onder dat de frustratie niet wordt opgeheven.

Sommige partners gaan dermate uitputtende investeringen aan, dat zij er uiteindelijk onderuitgaan . Men zegt soms dat zij “teveel houden van”, maar deze term vind ik verwarrend . Het is eerder een “houden van op een verkeerde manier” . Men cijfert zichzelf weg met te veel uitputtende toegevingen zonder ooit de waardering te ontvangen waarbij in eerste instantie de frustratie is ontstaan, nl. het mogen zichzelf zijn. Het is eigenlijk een cirkelbeweging van “zichzelf wegcijferen om zichzelf te kunnen zijn”. Dat is onmogelijk.vindt jezelf

”Onvoorwaardelijke liefde” verschilt ook van liefde. Het betekent eigenlijk onvoorwaardelijke aanvaarding. Het kan bij een kind enkel van de ouders uitgaan, zij mogen van hun kind niets verwachten.

Verwachtingen zijn voorwaardelijke liefde : ik zal jou enkel aanvaarden als je zo bent, als je je zo gedraagt….Verwachtingen wijzen, zoals eerder gezegd, op frustratie.

Krijgt men onvoorwaardelijke liefde, d.w.z. aanvaarding, dan reageert men erop met liefde, dit is een soort mix van warmte, genegenheid, respect,…die door de andere als het ware verdiend wordt.

Liefde is dus een reactie en kan daardoor eigenlijk niet gevraagd of geëist worden.

In een goede liefdesrelatie geven de partners elkaar onvoorwaardelijke liefde, het is te zeggen aanvaarding van hoe de andere is, en responderen daarop met warmte en genegenheid voor elkaar.

vervolg : hoofdstuk 11 therapie en hoe dat werkt