Te ver…

Verdriet

gedachten

Deze ochtend was ik weer erg vroeg wakker. Het was zondag en niets hield me tegen om nog wat te genieten van de warmte van mijn bed. Maar de fluitende vogeltjes lokten me. Ik stond op, zette een kopje thee en liep de tuin in. Het was nog donker, net voor het ochtendlicht zich voorzichtig zou aankondigen. Late sterren fonkelden en ook de maan liet zich nog zien. Hoog boven me vloog een vliegtuig, waarop de eerste zonnestralen al weerkaatsten. De rust, de geuren, de ontwakende wereld… ze deden me diep inademen. Het was onbegrijpelijk dat al dit moois voor haar niet voldoende geweest was. Deze nacht zou waarschijnlijk uitmaken of ze het haalde of niet.

 

Een tiental mussen kwam me kwetterend begroeten. Ook de kippen ontwaakten. Ik keek naar mijn dampende kop thee. Het was oktober maar het was heerlijk zacht zo vroeg in de ochtend. Door de bomen heen zag ik, op een honderdtal meter afstand, twee reeën grazen. Ook zij genoten van de rust. Mijn hond vleide haar hoofd op mijn schoot en keek me doordringend aan. Als ze had kunnen praten zou ze zeker gevraagd hebben: “Waar denk je aan?” 

 

Ik dacht aan teveel tegelijkertijd. De tegenstelling was zo groot: ik zat hier te genieten van de kleine dingen van het leven en zij lag daar, in een ziekenhuisbed. Ik wist dat zij niet zou vechten voor haar leven. Ze wou niet meer. Ze had een wrede keuze gemaakt. Ze hadden haar gevonden, alles gedaan om haar te redden. Precies dat wat zij niet wou. Maar dat was nu eenmaal de procedure. Reanimatie, na minutenlang terug een hartslag. 

 

Verwarring.

Verbijstering.

Verschrikkelijk.

Verbouwereerd.

Verliezen.

Verdwaasd.

Verdriet.

Verdorie. 

 

Woorden met –ver. En dan kom je tot het besef dat er zoveel woorden zijn om emoties te omschrijven, maar dat er toch geen enkel woord krachtig genoeg is om dit gevoel uit te drukken. 

 

De wereld ontwaakt. Mijn kopje thee is leeg. Het concert van de vogels is bijna oorverdovend. Tegelijkertijd overvalt de stilte me. Als een cocon rond het zeteltje waarin ik me genesteld heb. Ik doorprik de cocon even en steek een kaarsje aan. Nog een tegenstelling die me treft. Het zonlicht absorbeert het kaarslicht bijna volledig. Ik maak nog een kopje thee en ik denk aan haar.

 

Meer kan ik niet doen.

 

TEKST GESCHREVEN DOOR  Tanja Maes

www.tanneke.blogspot.com

Verdriet en rouwen

 

Rouwen wordt vaak geassocieerd met treuren om de dood van een geliefd persoon.

Maar rouwen is een deel van het verwerkingsproces en hoort eigenlijk ook bij andere verwerkingsprocessen. Alles wat wij moeten “achterlaten” brengt bij ons een proces op gang waarbij wij sowieso een fase van verdriet voelen om hetgene wij verloren.  Een goede gezondheid, bijvoorbeeld, voor wie geconfronteerd wordt met ernstige ziekte,  of bijvoorbeeld het verlies van jeugdigheid, mobiliteit en zelfredzaamheid voor mensen in een rusthuis…

rouwen en het rouwproces bij verlies zijn vaak moeilijk te vatten door een buitenstaander en het onbegrijpelijke, het machteloze rond verdriet maakt dat men vaak verkeerd reageert, al is het goed bedoeld …

Hier vind je een luisterend oor.

atmosphere autumn beautiful branch

Foto door Pixabay op Pexels.com

 

relatie en therapie : moeilijk of makkelijk?

man and woman standing at seashore

Foto door Ibrahim Asad op Pexels.com

Er is vaak nogal wat te doen omtrent nut van psychotherapie,  zowel in het algemeen voor persoonlijke therapie en begeleiding als voor het meer specifieke van relatietherapie.

Kunnen wij als psychotherapeuten succes garanderen?

Maar wat is “succes”?

In onze maatschappij wordt alles afgewogen : voor wat, hoort wat. Spijtig genoeg geldt dat niet in intermenselijk contact. Daar spelen andere regels.

Iedere baby leert zich te gedragen als een kleine manipulator om te kunnen verkrijgen wat hij graag heeft : “even mijn keeltje openzetten en ik wordt opgepakt en geknuffeld”. Het is een deeltje van ons overlevingssysteem, want een baby is volledig hulpeloos, dus in sé is er niks mis mee.  Maar niet altijd kan aan onze behoeften voldaan worden en met de frustraties die zo ontstaan moeten we eveneens mee leren omgaan. Door de band lukt dat wel.

Maar in hele close relaties voelen we ons juist het meest kwetsbaar en kunnen we dus ook gevoelig blijvende kwetsuren oplopen. Deze zullen eveneens alle latere relaties in zekere mate beïnvloeden. Ze kunnen ons wat meer afwachtend of eerder wat meer eisend laten worden. Soms wordt daardoor een belasting op een relatie gelegd die onoverbrugbaar lijkt.

De rol van de therapeut is dus in feite deze gevoeligheden bloot te leggen en te helpen lichter maken door inzicht.

Voor een persoon heeft het succes van de therapeut of van de therapievorm te maken met het “aanslaan” van bepaalde technieken en met het “klikken” van de persoonlijkheid van de psychotherapeut met de cliënt. Daardoor is niet altijd duidelijk welke therapie nu goed werkt en welke niet. Echter is het welzijn van iedere cliënt altijd hetgene moet voorop staan. Als integratief psychotherapeut heb ik technieken uit verschillende stromingen ter beschikking.

In relatietherapie is eveneens de persoonlijke klik en het aanslaan van technieken belangrijk, maar nog belangrijker is het ontdekken van de dynamiek die ontstaat tussen de partners.

Is de relatietherapie “succesvol”, dan worden dus gevoelige punten van de partners blootgelegd. Sommige problemen en spanningen kunnen inderdaad opgelost worden wanneer het duidelijk wordt wat er speelt. Soms komt men tot inzicht en begrip in zichzelf en ook in de andere, en komen zo mechanismen aan het licht, verkeerde interpretaties die we hebben, die de relatie laten vastlopen. Met een beter begrip kan men de relatie en de ontstane spanningen anders gaan bekijken.

Partners die elkaar terugvinden via de relatietherapie hebben vaak een veel betere relatie en een beter seksleven, zo blijkt. De eerste stap is de durf om de confrontatie aan te gaan en om jezelf bloot te durven geven bij de therapeut.

In sommige gevallen kan de relatie echter niet gered worden.

Het lijkt dus een ondankbare taak voor een relatietherapeut wanneer mensen besluiten uit elkaar te gaan op basis van de onoverkomelijke verschillen tussen de partners, maar dat is niet zo. Op zijn minst hebben cliënten daardoor meer inzicht in zichzelf gekregen wat hen sowieso ten goede komt.

 

Eén van de meest gekende relatietherapeuten wereldwijd is dr Sue Johnson. Haar boek “Houd me vast” , waarin zij haar therapie “Emotionally Focused Therapy for couples” uitlegt, werd een bestseller en is in vele talen vertaald. Met haar jarenlange ervaring stelt zij dat 75% van de koppels die relatietherapie volgden hun relatie konden redden en meer zelfs, hun relatie werd een heel stuk beter , evenals hun seksleven.

Ook nood aan relatietherapie ? Klik dan hier voor meer uitleg  over relatietherapie of  hier voor het maken van een afspraak .

Zie ook   deze tekst vanwege Rika Ponnet , Duet relatiebemiddeling.